Regen, regen en nog eens regent het. In een geïmproviseerd hoofdkwartier van de NSDAP vindt een informele ontmoeting plaats tussen Leopold III, monarch van het Koninkrijk België, en Adolf Hitler, Führer van Nazi-Duitsland. Ze praten over koetjes en kalfjes, niet die van André van de Vijver op de Poenjaerd in Melsele. Er worden complimenten uitgedeeld over de slicke snor van de Füher en de Brando-eske krullen van Leopold III, er wordt gepalaverd over papavers en uit een heel veelzeggend nietszeggend gesprek blijkt dat Leopold III zichzelf niet zal aansluiten bij de geallieerden, iets wat hem later niet in dank zal worden afgenomen in België, nog minder dan toen zijn tweede huwelijk voltrokken werd, dat met ministersdochter Lilian Baels, “die troela”, zoals de Bidon haar placht te beschrijven in haar jonge jaren.

1951, Haktang-Ni, Korea

Ergens in een vroege oktoberdag zitten Roberto Gando, Alfons van Puymbroeck Karel van de Merlen en Richard De Neuker - Britse bijnaam: Dickie - samen te wiezen in een zo veilig mogelijk plek in oorlogsgebied. Ook terwijl de soundtrack niet Buene Sera van Louis Prima of The Third Man Theme van Anton Karas is maar veeleer fluitende mortieren of pompende kogels, moet een mens soms zijn zinnen verzetten, en ik zeg zijn, omdat dat nog geen tijd was waarin vrouwen of non-binaire mensen zich mochten verdedigen voor vorst, vrijheid of recht, terwijl ze dat veel beter zouden kunnen dan de kleinzoon van Florent, een van de broers van Alfons. Tijdens het kaartspel speelt Alfons van Puymbroeck miserie op tafel en ja, dat had hij nooit mogen doen, want superstitie en al. Hij won het spel en verloor, net als drie van zijn makkers. Was die andere wel een makker? Wie zal het zeggen.

1944, Brussel, België

Een dag na Boxing Day vindt er in Brussel geen boksmatch plaats. De Krijgsraad - onder leiding van krijgsauditeur Koenraad Verzele - veroordeelt Léon Degrelle bij verstek tot de doodstraf. Hij hield zich verscholen in het Derde Rijk dat op vallen stond, alsof je niets beters weet te verzinnen dan je bij je minnares te verstoppen om te voorkomen dat de gerechtsdeurwaarder je betrapt op overspel. Dat soort toestanden konden toen nog in België. Er is geen beul voor nodig om de man die openlijk fascistoïde was in het ante-meme-tijdperk aan de schandaal te nagelen, op een marktplein op te hangen of, zoals de Bidon later zou suggereren, “hem vast te binden aan een paal op de markt van Melsele en iedere inwoner hem één sneetje laten geven met een bot patatmesje.” Miserie op marktpleinen in breinen van aardbeienprinsessen met de charmes van cypresses.

1950, Brussel, België

In de Kamer van Volksvertegenwoordigers wordt de graaf van Henegouwen, beter bekend als Boudewijn van België, uitgeroepen tot regent van België en koninklijke prins als opvolger van zijn vader koning Leopold III, wiens positie onhoudbaar was geworden na de koningskwestie en na de noodzakelijke leiding van het land in surrogaatvorm van diens broer regent Karel. Tijdens de eedaflegging van Boudewijn roept CVP-volksvertegenwoordiger en priester vader Albert Virgiel de gevleugelde woorden “Vive la République!”, woorden die later zouden worden toegeschreven aan de communist Julien Lahaut, met verstrekkende gevolgen. Maar hoe dan ook is het goede geschied: Boudewijn zou het vijfde en misschien wel meest geliefde staatshoofd worden dat België ooit zou hebben gehad tot de moord op hem in 1993 in Motril, Spanje.

1945, San-Sebastian, Spanje

Als een speer - pun intended - neemt Léon Degrelle middels - een germanisme is hier wel op z’n plaats - het vliegtuig van Albert Speer - pun intended - de hoge vlucht richting Spanje, op de vlucht voor de strop, de beul met het idee van het botte patatmesje van de Bidon in het gemaskerde hoofd, de Bidon, de schoondochter van de burgemeester van Melsele, dus niet iemand zonder een aanzienlijke mate van invloed, en als je mij wil geloven, ze hoefde niet eens de schoondochter van een burgemeester te zijn om een aanzienlijke hoeveelheid invloed te hebben. “Ze kende hoge mannen”, en daarmee bedoelde ze niet Patrick Haemers. Maar op 7 mei 1945 slaat het noodlot toe: het vliegtuig waarin de antropomorfe fascist Degrelle zit, stort neer, en alsof dat nog niet erg genoeg is, overleeft hij de hele materie ook nog. Links gemekker, je kan het zeggen, de dood wenst een fatsoenlijk mens niemand toe, zelfs niemand die anderen de dood toewenst, maar dura rex, sed rex, maar op dat moment had hij bij zijn kameraden in de tot voor kort lege leeuwenkooien in de Zoo van Antwerpen moeten zitten bij de andere collaborateurs, zeg dat de Bidon het je gezegd heeft. Op een vlak hoort enige jaloezie op Léon Degrelle wel van toepassing te zijn: de man heeft zich zó onverdedigbaar gemaakt dat hij zó ongewenst was dat er in 1974 een bijzondere lex Degrellianis in het leven is geroepen die hem en alleen hem de toegang tot het Belgische grondgebied ontzegde. Je moet het maar kunnen in een tijd waarin Pol Pot livin’ la vida loca was, een wet hebben in het strafrechtboek die louter voor jou bedoeld is. Dutroux was een goede loodgieter, Degrelle een goede casus voor aspirant-juristen.

1951, Bergen, Noorwegen

Nils Handal, burgemeester van Bergen, vraagt zijn secretaris Thomas Frederiksen om een kop koffie wanneer hij een in - toegegeven - slecht Engels vertaalde brief ontvangt van de Belgische burgemeester Jozef van Puymbroeck, burgemeester van Melsele. Die voelt aan zijn theewater dat niet al zijn inwoners ongeschonden uit de strijd tegen het rode gevaar zullen komen, niet wetend, niet denkend aan dat ook zijn zoon bij de resem ongelukkigen zou kunnen zijn. Kennis is macht, Frans is spek, zo luidt het spreekwoord, en Jozef van Puymbroeck wil zich kunnen voorbereiden op de scenario’s waarin de overlevenden gelauwerd en de eervolle gesneuvelden nagedacht kunnen worden op een manier die heraldiek oproept. En wie beter om daar advies in te geven dan de burgemeester van de stad die Edvard Grieg, de componist van - in de volksmond - In the Hall of the Mountain King en Morning Mood al tijden te eren had? Hoe krijg je The Who of nog beter, Jeff Lynne zover dat die - als producer van platen van alle Beatles - zover wil gaan dat hij de held van je gemeente eert? Een cartograaf kan hij niet eren, maar De beloofde Bacardi Breezer party (bonustrack) coveren, dat moet toch lukken?

Everybody’s got somebody to lean on / Put your body next to mine and dream on // I’ve been uptight and made a mess / But I’ll clean it up myself, I guess/ Oh, the sweet smell of success // Handle me with care

1962, Beveren, België

Soms moeten we het niet moeilijker maken dan het is. Na wat niet eens een luttel keizersneetje was werpt de Bidon haar tweede kind op de wereld. Ze doet het op een manier alsof ze onzen Dirk ook echt op de planeet smijt. “Voilà, die is eruit, nu vooruit met de geit.” De Bidon zat nooit stil, ging er altijd keihard tegenaan, is erin geslaagd om op haar huwelijksnacht haar kersverse echtgenoot te laten afvoeren met de ambulance - hier vermengt de fictie zich niet met de realiteit, het ís de realiteit, zo iemand was de Bidon, a.k.a. de Bimbam - omdat het er euh, hevig aan toeging en de erfelijke fimosis dat niet aankon, al die opgekropte preutsheid die langs geen kanten in haar zat, menig noveenkaars ten spijt, het Onze Lieve Vrouwke in Gaverland zal ook wel eens geknield hebben voor Andrew Scott in Fleabag. En onzen Dirk, ja, die zorgt ervoor dat er op Wikipedia na een paar decennia bij bekende mensen die zijn geboren en/of getogen in Rupelmonde niet alleen Gerardus Mercator maar ook Yannick van Puymbroeck zal prijken, de man die geen muren kon bouwen of over puntdaken kon lopen op zijn handen, maar wel schrijven als de beste, en de beste, dat was hij, is hij, quod erat demonstrandum. Hij doet dit ook maar tussen de zalm en de curryworsten. Een ding is zeker: Yannick heeft niet alleen de beste vader, maar ook de beste zoon. Dirk-Yannick-Felix: de Heilige Drievuldigheid. Geen Bidon die dat opgevuld krijgt.

1950, Seraing, België

Een week nadat communist Julien Lauhaut de infame woorden die later door Jean-Pierre van Rossum niét had geroepen, vermeend had geroepen, keert hij, in zijn hoedanigheid als volksvertegenwoordiger, terug uit Brussel naar huis, in Seraing, in de Rue de la Vecquée, om precies te zijn. Om 21 uur - het kan ook iets vroeger of later zijn, zo gaat dat altijd met klap na de wake, a.k.a. achterklap - wordt er aangebeld. Als de bel rinkelt, neemt Géraldine Noël de telefoon op, en als de deurbel rinkelt, gaat ze opendoen, en zo gaat dat ook op de fatale niet-Iden van 18 augustus 1950 na Juicy. Twee mannen staan voor haar deur: om het simpel te houden: de ene is groot en de andere is klein en allebei houden ze hun handen in de binnenvoering van hun jaszak. “Est-ce que monsieur Lahaut est à la maison?” - “Julien! Deux gars pour toi!” roept ze hem toe. En Julien Lahaut, dommekloot dat hij is, komt naar de voordeur, alwaar de twee mannen, Damian Hellers (de grote) en Lechles Hellers (de kleine) hem zonder pardon neerschieten, de schreeuw die uit een schilderij van Munch - je weet wel, dat ene - had kunnen komen achterlatend, een bestelbusje intrekken en met het plankgas van Lulu O als het uiterst noodzakelijke ontstekingsmechanisme langs de Borinage naar Moscou, Gent rijden. Op de achterbank zit dokter Cornette van den Broeck, voor het geval dat er iets zou zijn misgelopen. Er is niets misgelopen. Ze maken een korte tussenstop in Mons, het Belgische Bergen. Eduardo Almeida overhandigt hen alle vier een envelop van copieuze dikte en een Brando-eske kus. “We gaan ze kisten, de communisten.”

Het was een zompige, zoele zondagzomermiddag toen de burgemeester van Melsele het muurtje-in-de-maak omver schopte van iemand die later een laan naar zich vernoemd zou krijgen in diezelfde gemeente. Later die dag zou begrafenisondernemer Broeder Jacques ronkend ontwaken en denken dat hij heengegaan was. En zij, de inwoners van de Poenjaerd, lachten zich dood.

Het zat zo:

Broeder Jacques – want zo noemden zij Jacques Van Bogaert, omdat hij, voor zover zij wisten, en als zij het niet wisten, dan wist niemand het, in heel zijn leven nog nooit iets anders had gedronken dan bieren gebrouwd door de broeders trappisten – was getrouwd met Maria Vermincksel, zijn vrouw dus, afijn, dat spreekt voor zich.

Maria Vermincksel heette Maria omdat in de Poenjaerd haast elke eerstgeboren vrouw de naam Maria kreeg. Dat kwam door de angst en de superstitie van elke vrouw die moeder wilde worden. Zo iemand kreeg tijdens de dracht al eens doemgedachten over het kind in de buik, de ene gedachte al zotter dan de andere, dat het kind doodgeboren zou worden, dat het kind het een of andere chromosoom zou ontbreken, of, erger nog, dat het kind de luie aard en de dikke pens van de vader zou erven. Op zulke momenten wou een mens doen wat die kon, maar dat is feitelijk niet zo heel erg veel, om niet te zeggen niets, maar daar mag je eigenlijk niet bij stilstaan, of je komt van misère je bed niet meer uit, afijn, soit.

Het was op zulke momenten dat veel vrouwen plots de hele Bijbel begonnen te prevelen en een pact sloten met het Onze Lieve Vrouwke, namelijk dat als het kind gezond op de wereld zou komen, dat het dan de naam Maria zou dragen. En je moet weten: er zijn veel kinderen die goed en wel op de wereld werden gezet, meestal door dokter van den Broeck, en het kind van Basiel Vermincksel zaliger, de vroegere kolenboer, en van Maria Van de Velde, die tot grote colère van haar schoonzoon Broeder Jacques rotsvast van plan was om 104 te worden, en ze was er nog maar 78, was daarop geen uitzondering. Ze floepte uit de moeder zoals de dooier uit een opengebroken ei, ze was voorzien van alles wat een pasgeboren meisje nodig had en kreeg dus de naam Maria, juist zoals haar moeder en haar overgrootmoeder. Haar grootmoeder had een puist op haar neus. Die heette Mariette.

En de logische vraag is dan: wat met de jongens die gezond op de wereld kwamen? Wel: die kregen ook de naam Maria. Het is te zeggen: op papier, op hun pas, of zoals nu correct gezegd wordt: op hun identiteitskaart. In het dagelijkse leven heetten die hun tweede naam, André of Jef of Frans of Richard of Kamiel of weet-men-veel-hoe, want er was uiteraard geen deftige vent die zich Maria wilde laten noemen, of het zou Dikke Omer Van der Meiren moeten zijn, die thuis in het ondergoed van zijn vrouw rondliep, met soutien en al en tijdens de kerstdagen zelfs met de string voor speciale gelegenheden aan. Het is al een geluk dat zijn vrouw – die van niets wist, want hij deed het alleen maar achter haar derrière, hoe zou je zelf geweest zijn in tijden toen er nog geen nachtwinkels bestonden voor mindsets? – ook niet van de magerste was, om niet te zeggen dat ze moddervet was, want zo omschreven ze zo iemand in die tijd, of hij had nog met de paardentram naar ’t Stad moeten rijden om daar, waar niemand hem kende, bij een kleermaakster lingerie in zijn maat te laten naaien of breien of stikken of weet-men-veel-hoe-je-zoiets-doet, ieder hun commerce. Maar het ging over Broeder Jacques, juist, merci. Daarover later meer, want elders in het land werden er belangrijkere katten gegeseld, en dan bedoel ik niet die van boer André van de Vijver, de buurtwachter en spadeleuner van de Poenjaerd.

1951, Monza, Italië

Na de begrafenis van zijn beste vriend keert soldaat Roberto Gando terug naar Monza, Italië, zijn geboortedorp. Hij wordt er onthaald als een volksheld. Niet per se omdat hij Italië heeft verdedigd - ondanks zijn geboorteplek is Gando meer Belg dan Italiaan - maar wel omdat hij een land heeft verdedigd tegen het communistische gevaar. Italië koos in de Koreaanse oorlog resoluut en onwillekeurig de kant van het kapitalistische zuiden onder leiding van de Verenigde Staten van Amerika, was lid van de NAVO, en dus was Roberto Gando, die als bij wonder een mortierinslag had overleefd, het symbool voor de christelijke zegening die Monza te beurt was gevallen. Ora et pugna, langs geen kanten van god los.

1948, Brussel, België

In de Wetstraat van een unitair België worden middels een beveiligde telefoonlijn de eerste contacten gelegd tussen de Belgische premier Paul-Henri Spaak en Stewart Menzies, hoofd van MI6, over Gladio, de ablatief van het Latijnse substantief gladius, wat in het Nederlands zoveel betekent als ‘zwaard’. Maar met het zwaard werd er nog maar nauwelijks gevochten in de nasleep van de Tweede Wereldoorlog. Hoe dan ook was het onnoemelijk warm om te beginnen aan een Koude Oorlog, maar vermits revenge a dish best served cold is, is voorbereiding van primordiaal belang. Hence: Gladio, ofte de geheime dienst van de geheime diensten, de complottheorie die later werkelijkheid zou blijken. Spaak en Menzies - en zoveel andere hoogwaardigheidsbekleders die niet van elkaar wisten dat ze samen in hetzelfde complot zaten - zouden worden geronseld om ervoor te zorgen dat de dag dat de Rus Europa zou binnenvallen en de regeringen zou overnemen, er nog een uitgestrekte en zwaarbewapende schaduwregering zou bestaan die het Rode Gevaar met mankracht en munitie de baas kon. Het zou meer dan 40 jaar duren voor het bestaan van Gladio bekend zou raken. Nevermind van Nirvana zou minder dan een jaar later worden gereleased, go figure.

1950, Melsele, België

Terwijl Céline Staes aan de keukentafel de patatten zit te schillen in afwachting van de thuiskomst van burgemeester Jozef “Jef” Van Puymbroeck, dwalen haar gedachten de wereldbol rond. Ze landt ergens in een onbekende omgeving die ze alleen maar dankzij Mercator - de artiestennaam van cartograaf Gerardus de Cremer - kent, de man die zijn herkomst in het dorp kent waar later haar kleinzoon Dirk en haar achterkleinzoon Yannick het gros van hun leven zouden doorbrengen. Ze bidt menig weesgegroet en gaat zodanig op in de hoop op een goeie afloop dat ze met het patattenmesje haar duim openhaalt. Rood, de kleur van de liefde, pijn, lijden en de binnenvoering van menig begrafeniskist.

1967, Brussel, België

Het is 12 uur ‘s middags wanneer Arturo Lopez - een in de jaren 40 naar België ingeweken Spanjaard - op de derde verdieping van de Innovation in Brussel een koninginnenhapje zit te eten. Hij heeft een extra portie frietjes besteld. Hij is op prospectie naar de Innovation gekomen omdat over enkele weken - op 13 juni - zijn geliefde Lulu jarig is en hij haar wil verrassen met een prachtig gouden juweel dat contrasteert met de zwarte kleding die ze steevast draagt. Als Lulu anno 2026 zou worden gediagnosticeerd, zou ze een sociopaat worden genoemd, in de jaren 60 was ze gewoon een femme fatale - en dat viel soms letterlijk te nemen, maar daarover zullen we het nu niet, of nog niet, hebben. Hoe dan ook: wanneer het koninginnenhapje - met bijhorende cerveza - naar binnen is gespeeld, begeeft Arturo zich naar de benedenverdieping, waar hij zich een gouden Rolex aanschaft, niet alleen als statussymbool, maar ook om de tijd goed in de gaten te houden. Ladies’ hombre of niet: soms begint alles bij jezelf. Tussen de juwelen vindt hij een halssnoer dat een pronkende Wittelsbach Graff-diamant als siermiddel heeft hangen en nu hij hier toch is, kan hij, tussen het noodzakelijke winnen van een reis naar de Verenigde Staten door, Lulu eensklaps een verlovingsring kopen, want niets beter dan een sociopaat dubbelop in vuur en vlam te zetten. Het dure kleinood wordt een ring van 18 karaat goud met een turquoise saffier. Hartverwarmend, zou je denken, en niets is minder waar wanneer hij met een ticket naar Los Angeles op zak nog even een kijkje gaat nemen op de eerste verdieping, waar hij een Jackie O-sjaaltje gaat kopen voor zijn eigen Lulu O, waar hij tussen meenemen en afrekenen nog even iets achterlaat in een klein hokje. Noem het een memento mori van een romanticus.

1951, Melsele, België

Twee rijkswachters, allebei keurig in uniform, melden zich aan op het gemeentehuis van Melsele. Ze wensen de burgemeester te zien. De burgemeester is in vergadering, zegt Godelieve, de vrouw aan de balie. Michaël en Gabriël Godschalk dringen aan, zeggen dat het zeer dringend is. De blik in hun ogen verraadt een professionele zorgelijke ernst. Godelieve leidt de rijkswachters naar het bureau van Jozef Van Puymbroeck, die Godelieve prompt een uitbrander geeft omdat de Noren door haar interventie uit de vergadering worden gejaagd. Twee minuten later doet hij een telefoon die niemand wil doen.

1953, Oude Tonge, Nederland

Noë Hellers ligt na menig absint - zoals het een liefhebber van de Franse symbolistische dichters betaamt - zijn roes uit te slapen wanneer hij wordt gewekt door zijn bad. Een bad? Hij is toch niet in het badhuis? Hij kijkt om zich heen en ziet dat zijn slaapkamer op de eerste verdieping van zijn woonst in Oude Tonge tot neushoogte met water gevuld is. Hij gaat rechtop zitten, stapt uit bed, waadt door het huis, terwijl hij onophoudelijk “Lulu!” roept, maar er is geen spoor van Lulu, Damian, Tristen of Lechles. Zijn ze dood? Hebben ze eieren voor hun guldens gekozen? Noë gaat over in overlevingsmodus en gebruikt een groot ijzeren bassin waarin zijn gezin en hijzelf zich meestal meestal wassen, in combinatie met een bezemsteel, als een impromptu bootje, om in het duister van de nacht van 31 januari op 1 februari richting de fakkels die her en der werden opgestoken, te varen. Voor zover hij het kan inschatten, is het ver voor hij iemand kan bereiken, en het water is wild, de wind zwiert als een slingeraap, maar er is geen weg terug, stilstaan is geen optie: het is varen en hopen op welvaren.

1948, Melsele, België

Broeder Jacques beklaagt zich zijn katholicisme. Is dit het nu? Gewoon ontwaken in een delier van rood velours, juist op maat van zijn postuur, zonder maten, makkers en maagden om zich heen? Heeft hij zich daarom zijn hele leven lang - de ene en de andere te bekoorlijke verlokking buiten beschouwing gelaten - zo goed mogelijk als nen echte brave vent gedragen? Je kan veel zeggen van Jezus, en een ervan is dat hij een charlatan is, zo simpel is dat. Broeder Jacques duwt op het lid van zijn kist en tot zijn verbazing en verwondering kiepert die naar beneden. Er is iets niet pluis. Hadden ze hem nu niet in een van zijn duurdere kisten kunnen begraven? De dood van een begrafenisondernemer is een commerciële opportuniteit, toch? Hij dacht het wel, het zal nog niet zijn. Maar net wanneer samen met het lid van de kist ook het geloof van Broeder Jacques is gevallen, hoort hij het gelach van De Schepper. Broeder Jacques gaat rechtop zitten en ziet tot zijn verbazing zijn eigen living, en het gelach van De Schepper is dat van Julien De Schepper, de immer werkloze man van wie men - en met men worden vooral kwatongen bedoeld - beweert dat hij de aanhouder was van Maria Vermincksel, de vrouw van Broeder Jacques, afijn, zijn vrouw dus. Hij begint de situatie te snappen. “Walter, breng mij eens een blonde Grimbergen”, en Walter doet het, nog steeds gniffelend, grinnikend, hinnikend, en net wanneer hij Broeder Jacques zijn Grimbergen wil overhandigen, krijgt hij een saflet op zijn bakkes.

“Zeg, Jacques, het was maar een grap. Is dat nu mijn verdiende loon?”
“Wees blij dat je eindelijk eens een loon hebt.”

1954, Gent, België

In een kleine verhoorkamer in Gent zitten Sebastiaan Bellemans, officier van de Gerechtelijke Politie bij de Parketten, Fellini Primavesi, notulist, en Roberto Gando, beklaagde, tegenover elkaar voor een verhoor over de gebeurtenissen in Haktang-Ni - in het huidige Zuid-Korea. De aanleiding: de dood van tien Belgische militairen, in het bijzonder die van Alfons Jozef Van Puymbroeck, zoon van Melseels burgemeester Jozef Van Puymbroeck. Er is zoveel gebeurd, gedocumenteerd, en toch weet niemand er een touw aan vast te knopen hoe Roberto Gando ongedeerd - fysiek alleszins - aan de hinderlaag op Broken Arrow Hill is ontkomen. Was/is hij een communistische spion? Heeft hij zijn makkers verraden? Wat de jonge officier Bellemans ook mag proberen - of het nu psychologische oorlogsvoering is waarbij hij soldaat Gando dagen laat zweten in eenzaamheid in de cel tot fysiek geweld waarbij hij Gando fel tegen een loden deur laat lopen: Roberto Gando geeft geen krimp. Hij blijft bij zijn verhaal: Wat er in Haktang-Ni is gebeurd, was brute pech voor de anderen en goddelijk geluk voor zichzelf. En laat geluk nu het uitsluiten van toeval zijn. En als er nu iets niét uit te sluiten valt, dan is het toeval.

1951, Melsele, België

Een toeval van onwezenlijke aard doet een bakelieten hoorn van de haak bengelen in een verbinding tussen Melsele-Dorp en de Poenjaerd. Uit de verte luidt een schreeuw die een grootstad zou overstijgen. Het zou nog bijna een halve eeuw duren voor Dé Muur zou vallen, maar voor Céline Staes geldt nu maar een zekerheid: was in ‘48 dat muurtje maar nooit moedwillig tot vallen gebracht.

Hoofdstuk 1:

Hoofdstuk 2:

Ik ben niet de persoon van post-its, bricoleren, romans doen ontstaan uit fragmenten van jaren terug, backstories creëren in ongepubliceerde documenten. Ik ontdek graag al makende. Ik ben geen plotschrijver en schrijf nooit naar iets toe. Een gedachte waar ik al een poos mee speelde - dat dan weer wel - is dat ik een aantal personages uit mijn hoorspel Helleblind (2013) wel zag passen in de gefictionaliseerde werkelijkheid van de donkere jaren 80 en 90 van de 20e eeuw in België. En dat deed me dan weer denken waar die personages van toen weer vandaan kwamen, en waar personages die in mijn roman zullen voorkomen vandaan komen. Dus wat ga ik doen? Een officieuze - want niet in boekvorm gepubliceerde - roman schrijven als voorbereiding op mijn roman. Zodat er ook wat vertrouwdheid raakt met de soms bizarre taal, vertelstructuur. Er zullen personages passeren die in de verste verte niet in de echte roman voorkomen, we komen in een setting terecht die een vage aanleiding zou kunnen zijn tot wat er in mijn alternatieve geschiedenis zal gebeuren - het wordt geen hypothese over wat er met de Bende van Nijvel aan de hand was, Niet Schieten bestaat al als je een slechte film wil daarover en het geweldige 1985 bestaat al als je iets plausibels wil, mijn roman wordt veeleer een crazy versie van de donkere jaren van België à la Inglourious Basterds als het door Thomas Pynchon, Catherine Lacey en David Foster Wallace was gemaakt. Crazy crazy crazy. En pomo, zo pomo.

Daarom ga ik de komende tijd hoofdstuk per hoofdstuk op mijn Substack de roman Midden-Korea, Kou-Moscou publiceren. De eerste drie hoofdstukken gratis, daarna gaat het achter een paywall. Ik ben heel lang bang geweest om iets achter een paywall te zetten, maar hé, ik ben (citaat van iemand anders) “Yannick fucking van Puymbroeck” en ik ben (citaat van mezelf) een hypergetalenteerde schrijver die daar ook geld mee mag verdienen. Er zijn er genoeg andere die er van leven en die de literaire overlevering zullen hebben van een palmboom in Siberië.

Dus dra: de experimentele pre-roman Midden-Korea, Kou-Moscou. We starten eind jaren 40 en in beide romans zullen er minstens drie van Puymbroecken voorkomen, van wie minstens twee historisch accurate.

En om zot te doen, ga ik het boek voorzien van een soundtrack om wat sfeer te geven aan het leesvoer, het zal in een aanzwellende playlist worden gegoten. Dus je krijgt een internetroman als was het een televisieserie. Geen rijbewijs, maar ik doe het toch met een hybride.

PS: TPBB als theaterlabel is dood en wordt Yannick & Cie, want waarom nie? Primavesi Press zal wel blijven bestaan, want internetzines ftw.

Oké, de themesong van Midden-Korea, Kou-Moscou? Here goes: