Panicky Styxy Boy
"you showed me my tomorrow"
“the day after you stole my heart / everything i touched told me / it would be better shared with you / with you”
Alex Turner, uit Fire and the Thud van Arctic Monkeys (‘Humbug’, 2009)
tussen een linkeroever en een rechteroever
bevindt zich een oever
soms kan iets heel gemakkelijk zijn
soms kan iets heel anders zijn
soms is twaalf jaar een leven lang
vol vreugde, verlangen, vervulling, viering
dood, dood, nog eens dood, dood - tel kwijt
& de gelukkige, het spiegelpaleisbeeld
meer dan een jaar en anderhalf heimelijk jaar
tussen de angst voor ongedierte en de fobofobie
muizenissen over het ratten van literatuur
& de vrolijke vreugdes werden wrokkige verplaatsingen
en opnieuw, en opnieuw, en opnieuw
wie kan het wat schelen?
een zoveelste gevangen knaagdier in een plastic zak
midden in de nacht van een berucht antwerps plein
talent en prijzengeld te spijt platzak
een obool, bitte
maar wie zal me die lenen?
eigenlijk wil ik er geen enkele
enkel de ene
de pannenkoeken en de mist
die raast over de styx
en ik wil niet
maar ik kan niet
wat wel
wie niet
de ene
there are no innocent bystanders
grijs is niet mijn kleur
pretty in pink
psychedelische badkuip
zelf gevuld
maar als het moet
bang die oeverloze badkuip in
die big nada, geen idee waarheen
maar helaas, helaas, helaas
van droomvlucht bis fata morgana
of vergis ik me?
ik wil me graag vergissen
ik wil niet graag bestaan
ik wil leven, leven, leven
en de me onverwacht toegestopte obool
op zak houden
& wij, specifieke drie
tis of tisnie
maar tis nu
om te zeggen
veerman, wat doet u nu?
8 februari 2026



altijd steengoed, jouw poëzie
Bedankt, Bo. Het had het laatste kunnen zijn, want drie uur later of zo stonden er vier verschillende soorten gealarmeerde hulpdiensten in mijn living. Niet door mezelf. Ik had anderen gealarmeerd en wist niet wat er zou gebeuren. "Verandering moet uit mezelf komen", maar je voelt wat je voelt en there are no innocent bystanders. Maar die zin slaan mensen gemakkelijk over. Gelukkig sommigen ook niet.
(Ik was graag op je boekvoorstelling geweest, maar ja, de omstandigheden deden me bij voorbaat al existentiële angst uitslaan. Maar: proficiat! En bedankt om me te zien.)